dinsdag 18 augustus 2015

Fragmenten uit een Thais eetdagboek

Drie weken in Thailand verblijven staat gelijk aan veel Thais eten. Ik koos voor jullie drie memorabele momenten uit. Binnenkort misschien ook een Thais receptje op onze blog?

29/7/2015 Bangkok


Ondanks zijn lichtjes marginale en minstens even louche naam, besluiten Laurens en ik op onze derde dag in Bangkok het avondmaal te nuttigen in "Cabbages and Condoms." We zijn op dit moment wat teleurgesteld door de chaotische hoofdstad, waar je constant onder de voeten gelopen wordt door andere toeristen. In het land van Oz beschikte Dorothy nog over drie trouwe begeleiders, maar hier moeten wij op eigen houtje zien te ontsnappen uit de klauwen van de leugenachtige tuktukchauffeurs die ons van onze yellow brick road proberen af te brengen. Deze stad heeft niets gemeen met ons idyllisch beeld van Thailand. Vastberaden om van onze laatste avond in dit mierennest iets te maken, zijn we bereid om uit onze comfortzone te treden en onze joker in te zetten op een  vreemdklinkend restaurant. Zelfs het donkere steegje dat er naartoe leidt, kan ons niet afschrikken. Binnenin worden we verwelkomd door enkele standbeelden met bijzondere kledij. Iemand van het personeel hier heeft vast een workshop "creatief met condooms" gevolgd. Net wanneer ik me bedenk of dit wel zo'n goed idee was, komen we op de meest gezellige binnenplaats. Ook de uitgebreide menukaart is een meevaller. Wie zoals ons van Thais eten houdt, kan hier zijn hartje ophalen. Bij de rekening krijgen we twee condooms, geserveerd met een brede glimlach op het gezicht van onze serveerster. Verward probeer ik te vatten hoe deze condoomgimmick kan passen in een preuts land waar zo'n taboe heerst over het vrouwenlichaam, dat zij haar zondige lijf in elke tempel moet bedekken. We are definitely not in Kansas anymore.

2/8/2015 Lop Buri


"Ah, ze serveren hier een soort van tapas," zegt Laurens wanneer we geen menukaart krijgen, maar een lijstje om gerechtjes op te turven. We zijn in de apenstad Lop Buri en kozen lukraak een restaurantje uit. De naam van het etablissement staat enkel in het Thais aan de gevel, maar het is gelegen aan de Wat Phra Si Rattana Mahathat, aan de andere kant van het station. Door zijn gekleurde lampjes is het redelijk herkenbaar. Terwijl we wachten op onze bestelling (we lieten ons gaan en kozen voor inktvis, mosselen uit Nieuw-Zeeland, spek, krab, glasnoedels, groentjes en champignons), kijken we gefascineerd naar het schouwspel aan de tafel naast ons. Daar krijgen enkele Thaise jongelingen een kom met gloeiende houtskool, waar een omgekeerde zeef boven geplaatst wordt. Eén van de jongens vult de gaatjesloze rand van de zeef met bouillon, terwijl de andere het eilandje in het midden genereus besmeert met varkensvet. De dame in het gezelschap gooit groentjes in de hete bouillon, terwijl vlees en vis worden gebakken op de pas ingevette verhoging. Even later blijkt dat ook onze "tapas" rauw aan tafel komen en zelf klaargemaakt dienen te worden. Gelukkig hebben we net ongegeneerd onze buren kunnen gadeslaan, zodat we weten hoe we aan de slag moeten. Glimlachend denk ik terug aan ons gesprek van een paar uur daarvoor. Ik had toegegeven dat ik na een week Thais eten het meest verlangde naar brood. Laurens zelf had nog geen specifieke cravings, maar zei wel dat hij het koken begon te missen. De Aziatische hotpot komt voor hem dus als een geschenk uit de hemel. De hemel zendt ons enkele tellen later een tweede geschenk in de vorm van een gigantische regenbui. We laten de pret echter niet bederven terwijl de regen op een halve meter van ons neerstort. De opspattende druppels zorgen zelfs voor een welkome verkoeling met zo'n dampend pot voor onze neus. Het eten is lekker, maar het is de unieke ervaring waardoor dit restaurant ons zal bij blijven. De mosselen en de krab krijgen we helaas nooit te zien. Die zijn vast met de regenstroom weggevlucht.




5/8/2015 Sukothai


Terwijl we wachten op de bus naar Phitsanulok, scheur ik met een wantrouwige frons op mijn gezicht de verpakking van mijn ontbijt open. Ook het zwaaiende katje dat in mijn koek gedrukt staat, kan me niet geruststellen. Ondanks mijn liefde voor de Thaise keuken, krijg ik 's morgens geen fried rice door mijn keel en koop dus meestal een pak koekjes om de eerste honger van de dag te stillen. Gisteren vonden we in een supermarkt achter de afdeling met tientallen "whitening lotions" (ik heb het inmiddels opgegeven om het Thaise volk te begrijpen) een afdeling met rare zoetigheden. Laurens daagde me uit: hij zou uit al dat lekkers mijn ontbijt voor me uitkiezen. Braafjes koos hij niet voor de voorverpakte boterham besmeerd met gifgroene smurrie, maar viel zijn keuze op een zachte koek met een vulling van amandelcrème. Huiverend dacht ik terug aan de reclame die we op de skytrain in Bangkok hadden gezien. Daarin beten enkele hipsters smakelijk van een cupcake, waarop een vulling met de meest onnatuurlijke kleuren als dikke lava uit de cake stroomde. Na mijn eerste beet blijft een dergelijke vulkaanuitbarsting uit. De luchtige cake heeft niet al te veel smaak. Bij mijn tweede beet zet ik dapper mijn tanden wat dieper in de koek. Geen lavastroom, maar een smaakloze, boterachtige substantie komt tevoorschijn. Voorzichtig bijten Laurens en ik nog eens van de kant, maar deponeren de rest van de koek toch maar in de vuilbak. Missie gefaald.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten